Challenge accepted - Ik en MS

Hallo iedereen, Vorige week vrijdag ben ik bij mijn neuroloog geweest. Ik dacht dat ik er alleen naar toe kon gaan maar onderweg naar de dokter werd ik weer onwel. Zware benen, heel zwaar hoofd, amper kunnen lopen, mijn ogen niet meer open kunnen houden. Ik kon nog net bij de receptie van het ziekenhuis komen om een rolstoel te vragen. Maar omdat ik niet echt hardop kon praten en de 5 receptionistes te druk met andere dingen waren moest een andere patient de aandacht roepen zodat er een rolstoel voor me kwam. Wat voel je op dit soort momenten, heel veel en ook niks. Ik schaamde me natuurlijk een beetje, vond het zo genânt. Ook voelde ik me heel machteloos, je lichaam begeeft het, het is een general shutdown en je lichaam interesseert zich niet waar je bent. Dat was dus de tweede keer in twee dagen dat me dit overkwam. Eng is het gewoon, er zijn geen andere woorden voor. Ik dacht ten eerste, waarom heeft mijn lichaam geen waarschuwing gegeven, waarom gebeurd dit vanuit het niets. Ik...

Hallo iedereen, Ik had al veel eerder moeten schrijven maar mijn wereld heeft een draai van 180º gemaakt. Vanaf Januari ging het veel beter met me. Ik had mijn ziekte geaccepteerd op de best mogelijke manier en begon te leven bij de dag en er het beste van te maken. Gelukkig mocht ik mee doen aan de clinical trial. Ik krijg nu elke dag een pil en één keer per maand een injectie. Eerst gaven ze me de injectie in het ziekenhuis en nu doe ik het thuis. Een beetje eng is het, maar vind het niet erg om te doen. Zo leer je weer eens wat nieuws! :) In het begin moest ik elke week naar het ziekenhuis, nu al veel minder. Op zich was ik wel blij dat ik elke week naar het ziekenhuis mocht. Ik kon elke keer de dokter spreken en twijfels ophelderen. Ook voelde ik me in goede handen en wist ik dat ze het meteen door zouden hebben als er iets wat minder zou gaan. Ondertussen heb ik een baan aangeboden gekregen en omdat het best interessant klonk heb ik besloten de uitdaging aan te gaan. In he...