Ziek thuis deel 2
Hallo iedereen,
Vorige week vrijdag ben ik bij mijn neuroloog geweest. Ik dacht dat ik er alleen naar toe kon gaan maar onderweg naar de dokter werd ik weer onwel. Zware benen, heel zwaar hoofd, amper kunnen lopen, mijn ogen niet meer open kunnen houden. Ik kon nog net bij de receptie van het ziekenhuis komen om een rolstoel te vragen. Maar omdat ik niet echt hardop kon praten en de 5 receptionistes te druk met andere dingen waren moest een andere patient de aandacht roepen zodat er een rolstoel voor me kwam.
Wat voel je op dit soort momenten, heel veel en ook niks. Ik schaamde me natuurlijk een beetje, vond het zo genânt. Ook voelde ik me heel machteloos, je lichaam begeeft het, het is een general shutdown en je lichaam interesseert zich niet waar je bent. Dat was dus de tweede keer in twee dagen dat me dit overkwam. Eng is het gewoon, er zijn geen andere woorden voor. Ik dacht ten eerste, waarom heeft mijn lichaam geen waarschuwing gegeven, waarom gebeurd dit vanuit het niets. Ik was in shock en te moe om de situatie te analiseren.
Nu een week later snap ik dat er wel degelijk signalen waren en behoorlijk wat. Ik had meer en meer last van mijn tintelingen, soms kon ik mijn linkerhand niet gebruiken, voelde me een paar keer eerder beroerd, was soms onhandig en verloor mijn evenwicht en natuurlijk constant moe. Ik had medicijnen die me veel energie gaven en waardoor ik me in het begin top en super voelde, maar op een gegeven moment dronk ik al 5 Portugese espresso koffie per dag en nog steeds was ik moe.
De eerste vijf dagen sliep ik alleen maar, ook dankzij de aanpassing van mijn medicijnen. Mijn energiepillen zijn weggehaald en heb pillen gekregen om te ontspannen en te kunnen rusten. Aangezien ik maandag weer moet werken, krijg ik de halve dosering van mijn energiepillen en de andere pillen enkel in sos. Ik heb hele sterke twijfels dat ik kan gaan werken maandag, maar goed. Het word een tweede en laatste poging.
Ondertussen werk ik aan mijn droom project. Rosemade, wat begon als een hobby, daarna een online stoffenwinkel, daarna weer een hobby wegens persoonlijke omstandigheden. Maar ik heb de hoop dat ik nu, na meer jaren ervaring van mijn droom een eigen zaak kan maken zodat ik mijn eigen uren bepaal. En zoals men altijd zegt, wie doet waar hij/zij van houdt zal nooit een dag werken.
Ja ik ben een dromer, maar mijn moeder heeft me altijd verteld als je iets echt wilt moet je er alles voor doen om het werkelijkheid te maken.
Hopelijk heb ik binnenkort een leukere post!
Groetjes Rianne
Vorige week vrijdag ben ik bij mijn neuroloog geweest. Ik dacht dat ik er alleen naar toe kon gaan maar onderweg naar de dokter werd ik weer onwel. Zware benen, heel zwaar hoofd, amper kunnen lopen, mijn ogen niet meer open kunnen houden. Ik kon nog net bij de receptie van het ziekenhuis komen om een rolstoel te vragen. Maar omdat ik niet echt hardop kon praten en de 5 receptionistes te druk met andere dingen waren moest een andere patient de aandacht roepen zodat er een rolstoel voor me kwam.
Wat voel je op dit soort momenten, heel veel en ook niks. Ik schaamde me natuurlijk een beetje, vond het zo genânt. Ook voelde ik me heel machteloos, je lichaam begeeft het, het is een general shutdown en je lichaam interesseert zich niet waar je bent. Dat was dus de tweede keer in twee dagen dat me dit overkwam. Eng is het gewoon, er zijn geen andere woorden voor. Ik dacht ten eerste, waarom heeft mijn lichaam geen waarschuwing gegeven, waarom gebeurd dit vanuit het niets. Ik was in shock en te moe om de situatie te analiseren.
Nu een week later snap ik dat er wel degelijk signalen waren en behoorlijk wat. Ik had meer en meer last van mijn tintelingen, soms kon ik mijn linkerhand niet gebruiken, voelde me een paar keer eerder beroerd, was soms onhandig en verloor mijn evenwicht en natuurlijk constant moe. Ik had medicijnen die me veel energie gaven en waardoor ik me in het begin top en super voelde, maar op een gegeven moment dronk ik al 5 Portugese espresso koffie per dag en nog steeds was ik moe.
De eerste vijf dagen sliep ik alleen maar, ook dankzij de aanpassing van mijn medicijnen. Mijn energiepillen zijn weggehaald en heb pillen gekregen om te ontspannen en te kunnen rusten. Aangezien ik maandag weer moet werken, krijg ik de halve dosering van mijn energiepillen en de andere pillen enkel in sos. Ik heb hele sterke twijfels dat ik kan gaan werken maandag, maar goed. Het word een tweede en laatste poging.
Ondertussen werk ik aan mijn droom project. Rosemade, wat begon als een hobby, daarna een online stoffenwinkel, daarna weer een hobby wegens persoonlijke omstandigheden. Maar ik heb de hoop dat ik nu, na meer jaren ervaring van mijn droom een eigen zaak kan maken zodat ik mijn eigen uren bepaal. En zoals men altijd zegt, wie doet waar hij/zij van houdt zal nooit een dag werken.
Ja ik ben een dromer, maar mijn moeder heeft me altijd verteld als je iets echt wilt moet je er alles voor doen om het werkelijkheid te maken.
Hopelijk heb ik binnenkort een leukere post!
Groetjes Rianne
Comentários
Enviar um comentário