Werken met MS in Portugal

Ja we zijn we een paar maanden verder sinds de laatste post. Verschillende keren heb ik besproken met mijn baas dat ik de uren niet aankan, en uiteindelijk ook gezegd dat als ze me weg willen sturen dat ik dat compleet begrijp. Parttime was nooit mogelijk want dat bestaat niet binnen het bedrijf en zelfs in Portugal zelf is part-time not done. Dus wat is toen afgesproken dat ik als ik moe was gewoon weg mocht gaan en dat ze geen druk op me zouden oefenen om meer te doen dan ik kan.

Natuurlijk is dat in de praktijk een heel ander verhaal. Ten eerste kost het mij persoonlijk natuurlijk al heel veel moeite om toe te geven dat ik naar huis moet. En dan de drempel nog over moeten om het aan mijn baas te vragen die nou niet bepaald de meest menselijke begripvolle baas is die er is. En dan als ik al eindelijk die drempel over ben en het hem vraag moet ik uitgebreid uitleggen waarom ik dan naar huis wil/moet. Hij vraagt me altijd wat ik dan voel, waarom ik naar huis wil, en op het eind zegt hij er dan ook nog bij, nou als jij denkt  dat het echt niet gaat ga maar dan..  Dus ik denk dat jullie wel begrijpen waarom het dan zo veel moeite kost om het te vragen.

Deze week is een bijzondere week met trainingen in een andere stad, bijna elke avond etentjes, en ook nog site seeing met klanten. De hele week ga ik maar door en trek ik me voor uit. Sinds woensdag begint mijn lichaam langzaam maar zeker meer duidelijke signalen te geven. Tintelingen aan de linker kant, moeite om mijn handen te gebruiken, krachtverlies, cognitieve moeilijkheden en natuurlijk vermoeidheid. Het werd alleen maar erger gedurende de week, vanochtend werd ik al meteen wakker met zware benen en amper kunnen lopen. Ik dacht nu is het echt genoeg, ik kan niet meer, vandaag kan ik echt niet mee. Dus ik strompel naar mijn baas en zeg; vandaag kan ik niet mee, ik ben op. Hij kijkt me aan alsof ik chinees spreek en alsof dat een complete verassing is. Ja maar je kan niet zomaar zeggen dat je niet mee gaat, je hebt verantwoordelijkheden, etc., etc.

Nu, nu ik bijgekomen ben van het huilen denk ik; ja ik heb verantwoordelijkheden, ik heb een 2 kinderen en een man, die nog lang met mij willen leven. En het liefst niet in een rolstoel of iets dergelijks. Ik moet er voor hen zijn en voor mij, om zo lang mogelijk en zo gezond mogelijk te leven. Werk is werk, gezondheid is alles.

Het is mooi geweest, ik heb mijn best gedaan of misschien wel meer dan dat.