Challenge Accepted - Ik en MS dag -2

Dag -2 MRI Scan

10 oktober 15 uur, daar lig ik dan in een koude MRI machine, mijn hoofd ligt vast en kan alleen mijn ogen bewegen. Ze gaan eerst mijn hooft scannen en dan mijn nek. Elk onderzoek zou zo’n 30 minuten duren, hoe beter ik stil lig hoe sneller het gaat. Ik heb geen besef van tijd maar probeer me te vermaken door het aantal krasjes te tellen in de machine. Als ik die eenmaal een stuk of tien keer geteld heb probeer ik mezelf nogmaals te overtuigen dat het wel niks zal zijn. Gewoon weer een vage klacht die vanzelf wel over waait. Ik besluit uiteindelijk te proberen mediteren maar daar ben ik eigenlijk te onrustig voor. 

Dan merk ik dat de deur opengaat en ben ik blij dat ik er eindelijk uit mag. Helaas, de technicus vertelt me dat de dokter de eerste beelden heeft bekeken en gevraagd heeft om extra scans te maken en als we toch bezig zijn of ze contrast mogen inspuiten. Ze vragen of ik dat zie zitten of dat ik liever een andere keer terug kom. Dat is natuurlijk geen moeilijke keuze, gewoon doorgaan, ik vraag nog wel wat ze hebben gezien en waarom de extra onderzoeken maar daar mogen ze natuurlijk niks over zeggen, alleen de dokter. En zonder verder de tijd te hebben om na te denken over wat me zojuist verteld is word ik weer de MRI ingeschoven, hoofd vast en stil liggen maar. Op dat moment gaat er van alles door me heen. Moeten ze Pedro (mijn man) niet waarschuwen dat ik wat later thuis ben, of vragen of hij naar het ziekenhuis kan komen. Er begint een lichte paniek in me op te komen, maar ik mag niet bewegen en ook niet diep ademhalen, dus rustig ademhalen en me afleiden. Het zal wel niks zijn, het is vast gewoon om beter te kijken of er echt niks zit. En zo gaan we nog ruim een uurtje verder..

Als ik dan na uiteindelijk 2,5 uur in de MRI gelegen te hebben eruit mag vraag ik of ik dan met de dokter kan spreken en ze zeggen ja, hij is net even weggelopen maar als u wilt kunt u hier op hem wachten.  Ik wacht ruim anderhalf uur op deze dokter die blijkt deze tijd nonchalant voor mij stond te telefoneren ….

Hij nodigt me uit zijn kantoortje binnen te komen (een raar donker kamertje zonder ramen), en hij begint me uit te leggen dat hij wat plekjes op de hersenen en in mijn ruggenmerg heeft gevonden en die kunnen komen en gaan en hij gooit er wat moeilijke termen tussendoor en ik kan maar niet bevatten of het ernstig is of niet.. Ik leg hem uit dat ik vrijdag ga vliegen en dat ik pas de 18^e een nieuwe afspraak heb bij de neurochirurg. Hij legt mij uit dat dit probleem niet bij een neurochirurg hoort maar bij een neuroloog en vraagt wat ik wil doen. Of ik wil dat hij een collega neuroloog belt om te vragen of zij mij snel kan zien. En zo gezegd zo gedaan, hij belt naar dokter Raquel Gouveia en zij zegt dat ze me de volgende dag kan ontvangen. Waarschijnlijk is het beter mijn koffers nog niet te pakken. 

Ondertussen is het geloof ik half 8 en stap ik snel in de auto naar huis zodat ik de meisjes nog op bed kan leggen. Ik realiseer me niet goed wat er aan het gebeuren is..