Dag -1
Dag -1
Vandaag heb ik dan de afspraak met de neuroloog die zo vriendelijk was om me metteen te ontvangen! De kinderen moeten mee want Pedro's ouders kunnen niet oppassen en wil echt dat Pedro meegaat. Zoals altijd heeft ook deze arts meer dan een uur achterstand en in plaats van om vijf uur, zijn we om een uur of zeven aan de beurt.
Ik leg kort uit waarom ik daar ben en we gaan na een korte medische geschiedenis snel over naar het lichamelijke onderzoek. Ik heb het gevoel dat er verschillen zijn in mijn reacties links en rechts. Maar als ik de klassieke vinger op de neus oefening moet doen en links volledig zijn doel mist weet ik dat het niet goed is.... :( Ik zeg zelfs shit en de dokter geeft me een bevestigend knikje.
We gaan weer zitten en zie dat de meisjes gelukkig nog vermaakt met de ipads spelen.
Voordat de dokter kan zeggen wat ze vermoed, onderbreekt Pedro haar verschillende keren om aan te geven dat ze voorzichtig moet zijn met hoe of wat ze gaat zeggen want ik word makkelijk nerveus. Na de 2e onderbreking vraag ik Pedro om stil te zijn zodat ik kan horen wat de dokter te zeggen heeft.
Ze zegt dat er inderdaad verschillen zijn in mijn reacties en dat op de scan inderdaad ontstekingen te zien zijn in de hersenen en in mijn ruggenwervel. Het zijn ontstekingen die verschillende oorzaken kunnen hebben, bacterieel, viraal of autoimuun ziektes. De ontstekingen kunnen verschijnen en ook weer weg gaan, maar ze kunnen de neuronen aantasten. Na een hoop erom heen gedraaid te hebben vraag ik direct wat ze denkt dat ik dan heb. Ze zegt dat de ziekte een hele negatieve naam heeft maar dat het tegenwoordig goed te behandelen is. Ik zeg:ok... Maar wat is het dan!? Ze zegt multiple esclaroses, ik reageer neutraal. Ik heb op dat moment eigenlijk geen idee wat het inhoud. Ik vraag of dat niet een degeneratieve ziekte is. Ze zegt dat het niet meer zo is en dat het tegenwoordig goed te behandelen is.
Ok, en wat nu zeg ik. Nu moeten we extra onderzoeken om andere mogelijke oorzaken uit te sluiten, maar dat de andere oorzaken niet waarschijnlijk zijn omdat ik al maanden klachten heb.
Ik moet mijn reis naar Nederland afzeggen want ik moet zo snel mogelijk behandelt worden om permanente schade te voorkomen.
Als ik dit allemaal zo schrijf klinkt het heel onwerkelijk. Alsof het niet mijn verhaal is...
De volgende dag word ik opgenomen om alle onderzoeken te doen. De voornaamste reden dat ik opgenomen word is de ruggenpunctie, na de ruggenpunctie moet je vijf uur platliggen en de dagen erna ook.
Goed, tot op dit moment wou ik niks zeggen tegen mijn familie in Nederland, vooral mijn moeder, die heeft al zo veel aan haar hoofd. Tot nu toe zag ik het ook niet als iets ernstigs.
Op weg naar huis bellen we mijn zus. Ze is geschrokken en bezorgt, maar reageert goed. We vragen nog hoe we het aan mijn moeder moeten vertellen maar ja, er is maar 1 manier. Dus bellen we mijn moeder, zij is natuurlijk metteen bezorgt en vraagt hoe het met me gaat. Ik zeg dat het gewoon goed gaat en dat het niets is wat ik niet aankan.
Waarom reageert iedereen toch zo geschokt?!!
Het lijkt of ze horen dat ik kanker heb ofzo! Volgens mijn arts is deze ziekte heel goed te behandelen en ook al heb ik haar nog maar 1 keer gezien, ik vertrouw volledig op haar! Ik vind haar geweldig, ze is kalm en professioneel en geeft me een vertrouwd gevoel, bijna moederlijk. Het is alsof ik haar al jaren ken!
Vandaag heb ik dan de afspraak met de neuroloog die zo vriendelijk was om me metteen te ontvangen! De kinderen moeten mee want Pedro's ouders kunnen niet oppassen en wil echt dat Pedro meegaat. Zoals altijd heeft ook deze arts meer dan een uur achterstand en in plaats van om vijf uur, zijn we om een uur of zeven aan de beurt.
Ik leg kort uit waarom ik daar ben en we gaan na een korte medische geschiedenis snel over naar het lichamelijke onderzoek. Ik heb het gevoel dat er verschillen zijn in mijn reacties links en rechts. Maar als ik de klassieke vinger op de neus oefening moet doen en links volledig zijn doel mist weet ik dat het niet goed is.... :( Ik zeg zelfs shit en de dokter geeft me een bevestigend knikje.
We gaan weer zitten en zie dat de meisjes gelukkig nog vermaakt met de ipads spelen.
Voordat de dokter kan zeggen wat ze vermoed, onderbreekt Pedro haar verschillende keren om aan te geven dat ze voorzichtig moet zijn met hoe of wat ze gaat zeggen want ik word makkelijk nerveus. Na de 2e onderbreking vraag ik Pedro om stil te zijn zodat ik kan horen wat de dokter te zeggen heeft.
Ze zegt dat er inderdaad verschillen zijn in mijn reacties en dat op de scan inderdaad ontstekingen te zien zijn in de hersenen en in mijn ruggenwervel. Het zijn ontstekingen die verschillende oorzaken kunnen hebben, bacterieel, viraal of autoimuun ziektes. De ontstekingen kunnen verschijnen en ook weer weg gaan, maar ze kunnen de neuronen aantasten. Na een hoop erom heen gedraaid te hebben vraag ik direct wat ze denkt dat ik dan heb. Ze zegt dat de ziekte een hele negatieve naam heeft maar dat het tegenwoordig goed te behandelen is. Ik zeg:ok... Maar wat is het dan!? Ze zegt multiple esclaroses, ik reageer neutraal. Ik heb op dat moment eigenlijk geen idee wat het inhoud. Ik vraag of dat niet een degeneratieve ziekte is. Ze zegt dat het niet meer zo is en dat het tegenwoordig goed te behandelen is.
Ok, en wat nu zeg ik. Nu moeten we extra onderzoeken om andere mogelijke oorzaken uit te sluiten, maar dat de andere oorzaken niet waarschijnlijk zijn omdat ik al maanden klachten heb.
Ik moet mijn reis naar Nederland afzeggen want ik moet zo snel mogelijk behandelt worden om permanente schade te voorkomen.
Als ik dit allemaal zo schrijf klinkt het heel onwerkelijk. Alsof het niet mijn verhaal is...
De volgende dag word ik opgenomen om alle onderzoeken te doen. De voornaamste reden dat ik opgenomen word is de ruggenpunctie, na de ruggenpunctie moet je vijf uur platliggen en de dagen erna ook.
Goed, tot op dit moment wou ik niks zeggen tegen mijn familie in Nederland, vooral mijn moeder, die heeft al zo veel aan haar hoofd. Tot nu toe zag ik het ook niet als iets ernstigs.
Op weg naar huis bellen we mijn zus. Ze is geschrokken en bezorgt, maar reageert goed. We vragen nog hoe we het aan mijn moeder moeten vertellen maar ja, er is maar 1 manier. Dus bellen we mijn moeder, zij is natuurlijk metteen bezorgt en vraagt hoe het met me gaat. Ik zeg dat het gewoon goed gaat en dat het niets is wat ik niet aankan.
Waarom reageert iedereen toch zo geschokt?!!
Het lijkt of ze horen dat ik kanker heb ofzo! Volgens mijn arts is deze ziekte heel goed te behandelen en ook al heb ik haar nog maar 1 keer gezien, ik vertrouw volledig op haar! Ik vind haar geweldig, ze is kalm en professioneel en geeft me een vertrouwd gevoel, bijna moederlijk. Het is alsof ik haar al jaren ken!
Comentários
Enviar um comentário